ز بس ساز دلم ، بر کوک غم بود...
نوایش خالی از ، هر زیر و بم بود...
به خود گفتم ، بیا کوکـــی دگر کن
که شاید کوک دیگر ، خوش قدم بود..
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
سرم را مینهم ، بر خاک سجده...
دلم را می کنم ، من حیّ و زنده...
بسایم ســـــــر ، که ای پروردگارا !
توئی والا ، منم ناچـــــــیز و بنده...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ز زنبوری ، نیاموز این همه نیش...
نگه دار این جفا را در دل خویش...
که زنبوران ، عسل را هم بسازند
بیا شیرین بکن با ان ، دل ریش...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
گمان کردی نبیند ، خــــــــــالق خلق
گـــــــــــنه کردن به زیر جـــامهء دلق؟
که می را ، در خفا نوشی و زان پس
به هنگام وضو ، شویی بُـــــن حلق؟
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
نمی دانم چرا ، این موقع شب...
غزل می ایدم ، مستــانه بر لب...
طبیبم گفته بود ، اینکه شبانگاه
به شدت رو کند ، بیماری و تب...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
طبیب امد به بالینم شــــــــبانه...
نفهمید او که تب ، باشد بهانه...
به عشقم کرده تجــــــــویز و نداند
منم عاشقترین ، در این زمــانه...
|
+| نوشته شده توسط
نغمه درد در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386
|